Καλή και ευλογημένη χρονιά!!

Διαβάστε σήμερα στο "περιβολάκι της Παναγίας "

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

Καλημέρα και σήμερα...

 

Μπήκε επισήμως και το καλοκαίρι...Ιούνιος ή Απορνιστής(επειδή τότε παύουν να κρεμούν ορνιούς στις συκιές)ή Ερινιαστής ή Θεριστής ή Κερασάρης ή Μελάς(τώρα γίνεται η παραγωγή μελιού)ή Ορνιαστής ή Πρωτογιούνης ή Πρωτοούλης ή Πρωτοσίνης...Τώρα αρχίζουν οι πολλές δουλειές στον κήπο και τα χωράφια...."Απ΄ τον θέρο ως τις ελιές,δεν  απολείπουν οι δουλειές"...Τα λαχανικά γεμίζουν σιγά σιγά καρπούς....Οι πρώτες ντοματιές όλο και καρπίζουν,αν και δε λένε να κοκκινίσουν...
Πηγή το ήθος που χάσαμε
 


...ευτυχώς μας αποζημιώνουν οι κολοκυθιές που μας δίνουν κάθε μέρα τη βραστή σαλάτα μας...Τα βλήτα και τα στίφνα που τη συνοδεύουν είναι αυτοφυή...Αρκεί μια μικρή βόλτα στους κήπους για να γεμίσει η σακούλα...
 ...καρπούς αρχίσαμε να παίρνουμε  από τις μελιτζάνες και τις πιπεριές...
 ...τα γεμιστά...δίνουν και παίρνουν(http://vasanakia.blogspot.gr/2012/05/blog-post_29.html )...

...τα καλαμπόκια ψηλώνουν και φτιάχνουν φράχτη ώστε να προστατεύουν τα ευαίσθητα φυτά από τους βοριάδες...Στα πόδια τους θεριεύει η γλυστρίδα ή αντράκλα που με αγγουράκι και σκορδάκι,λαδάκι και ξύδι κάνουν μια καταπληκτική σε γεύση- αλλά και πολύ υγιεινή -σαλάτα...
...οι αντζουριές ξεδιπλώνονται,λουλουδιάζουν και αρχίζουν να δένουν τα πρώτα ξυλάγγουρα...
...οι ντοματιές μπαίνουν πάντα με διαφορά εβδομάδων μεταξύ τους ώστε να έχουμε ντομάτες όλο τον καιρό...
...οι γλυκοκολοκυθιές ετοιμάζουν τις κόκκινες κολοκύθες τους για τις πίτες του χειμώνα...Διατηρούνται πολύ καλά στην αποθήκη του σπιτιού...
...ένα καινούργιο φυτό...αγγούρι κλωσσάκι...ο πατέρας μου λέει πως το λένε έτσι γιατί κάνει πολλά μικρά αγγουράκια...δεν ξέρω...όταν καρπίσει θα δούμε...
....σε γλαστρούλα μικρή το...πείραμα του Αντρέα μας...Οι φακές του που τις φύτεψε σε χώμα...τις πότισε,τις καλλιέργησε...

...κι αυτές του χάρισαν τους καρπούς τους...
...μα πως τις καθάριζαν κάποτε τις φακές από το περίβλημα;Δεν τολμώ να σκεφτώ ότι μπορεί να το έκαναν με το χέρι!!!!...
...ο μαϊντανός ξεστάχυασε αλλά δεν τον βγάλαμε...τον θερίσαμε πολύ κοντά στο χώμα...
...τον καθαρίσαμε καλά...
...τον πλύναμε και τον στεγνώσαμε...
...κι αφού τον ψιλόκοψαμε-όπως τον χρησιμοποιούμε συνήθως-....
...τον βάλαμε σε σακουλάκια και...στην κατάψυξη....
...το ποταμάκι του ποτίσματος τρέχει μέρες τώρα...
...με βουητό μεγάλο...ούτε τη φωνή μας δεν ακούμε...η χαρά των παιδιών...που τα χάνεις που τα βρίσκεις...να πλατσουρίζουν σαν παπάκια...
...και- μια και είπα παπάκια-...ας ρίξουμε μια ματιά και στο κοτέτσι...

...τα νέα κοκόρια εκτόπισαν τους παλιούς...Ύφος,παράστημα...
...και γοητεία...
...όλο ζωή...
...μεγάλη η χαρά και ο ανταγωνισμός ...για δυο φυλλαράκια μαϊντανό...
...ευτυχώς δεν φτάνουν τα βερίκοκα...καλή σοδειά φαίνεται η φετινή...
...οι πάπιες φτέρωσαν και τα χρώματα των φτερών τους...χάρμα οφθαλμών...


...όλα μυρίζουν καλοκαίρι πια....
..ακόμη και το χώμα των φρεσκοποτισμένων λουλουδιών...
...ακόμη και  τα βράδια που δεν μου κάνει καρδιά να αφήσω την αυλή...χθες σκεφτόμουν την αγάπη και πόσο την έχουμε παρεξηγήσει...αιτία η γάτα μας που πήρε τα γατάκια από την ασφάλεια της αποθήκης,του έτοιμου φαγητού και των πολλών χαδιών,ώστε να τα μάθει να κυνηγούν,σπίτι τους μια κουφάλα δέντρου...
δύσκολη ζωή αλλά...έτσι είναι η αγάπη...κυρίως στα δύσκολα δοκιμάζεται...πόσοι γονείς ξέρουμε πως είναι η αγάπη;...Πόσοι προτιμούν να δυσκολεύονται τα παιδιά τους παρά να ζουν στα πούπουλα;...θυμήθηκα και την ιστορία της Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη...της δική μας Γαλάτειας...
"Ήταν ένα τραγουδάκι που το τραγουδούσα στα παιδιά μου. Όλα το αγάπησαν πολύ. Θυμάμαι μάλιστα ένα μου παιδί που με τις χούφτες του, τις μικρές τρυφερές χούφτες του, μου σκέπαζε το στόμα ώστε να μη πω το τέλος της ιστορίας που ήταν ένα τέλος θλίψης, τέλος που δεν είχε το «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», το τέλος δηλαδή των παραμυθιών.Πιστεύω πάντα και κάθε φορά με ένα καινούργιο γεγονός εδραιώνεται αυτή η πίστη μου, πως δεν μπορεί να υπάρχει ένα τέλος καλό αν η πορεία είναι λαθεμένη.Γι΄ αυτό, χωρίς να θέλω να πικράνω τα παιδιά μου, επέμενα να ακούσουν και το τέλος. Το τραγούδι, λοιπόν, μιλούσε για ένα ευτυχισμένο αρκουδάκι που μαζί με την μάνα του χαιρόταν τον κόσμο. Μα το βόλι του κυνηγού σκοτώνει τη μητέρα. Το αρκουδάκι μου, «πίνει νερό, πικραίνεται και πάει, είναι μονάχο και γι΄ αυτό πονάει». Μια μέρα στο μικρό ρυάκι, ένα σκιουράκι συναντά, παιχνίδια κάνουνε τρελά. Θε μου, να μη τελειώσει αυτή η χαρά. Το αρκουδάκι μας ξαναγίνεται ευτυχισμένο. «Πίνει νερό, δροσίζεται και πάει, έχει έναν φίλο και τον αγαπάει!».
 Η συντροφικότητα, η φιλία, ο άλλος, γεμίζει την ψυχή όχι μονάχα του μικρού αρκούδου. Τη δικιά μας ερημιά καταργεί, δικιά μας ευτυχία είναι να έχουμε έναν σύντροφο. Σκέφτομαι πως σαφώς γι΄ αυτή τη συντροφικότητα μιλά στην Π. Διαθήκη, όταν δημιουργεί από τον Αδάμ ο Θεός την Εύα. Είδε, λέει, ο Θεός πως δεν είναι ευτυχία να βρίσκεται μόνος ο άνθρωπος στη Δημιουργία. Είναι το αρκουδάκι μας τόσο ευτυχισμένο, συνεχίζει το παιδικό διδακτικότατο τραγουδάκι, που σφίγγει στην αγκαλιά του τον καινούργιο φίλο. Μα βάζει τόση δύναμη σ΄ αυτό το αγκάλιασμα, τόσο ασφυκτικά σφίγγει τον φίλο του που το σκιουράκι το μελί, άφησε μια κραυγή και πέθανε.Το αρκουδάκι μας «πίνει νερό, πικραίνεται και πάει, δεν του ΄μαθαν πότε πως ν΄ αγαπάει!!!». Εδώ είναι το τέλος"το τέλος είναι τόσο θλιβερό ώστε να μη μπορεί να το αντέξει το νέο παιδί και να θέλει να μου σφραγίσει το στόμα, ή να βουλώσει τ΄ αυτιά του για να μην τ΄ ακούσει. Μα εγώ επέμενα να το λέω και τώρα τα παιδιά μου το τραγουδούν και στα δικά τους παιδιά.Βλέπετε το μήνυμα είναι διαχρονικό. Τα σκέφτηκα όλα αυτά όταν ένα ζευγάρι σε τέλεια αποσύνθεση, με παιδιά που κοντεύουν να διαλυθούν σαν προσωπικότητες, ήρθαν φιλικά να κουβεντιάσουμε αυτά τα προβλήματα, να βρούμε το τι έφταιξε και η κατάσταση είχε φτάσει εκεί που άλλο δεν πήγαινε. Ήταν φιλική, κοντινή η οικογένεια και τους γνώριζα καλά.
Ένας ένας ήταν θαυμάσιοι, όλο αισθήματα και αγάπη. Οι γονείς άνθρωποι θυσίας, άνθρωπο όλο καρδιά. Μα δεν τους είχε μάθει κανένας να αγαπάνε σωστά. Κι έτσι ξεχασμένη, χαλασμένη κάνουλα η αγάπη, αντί να ποτίζει το χώμα, να το αφρατεύει, να το κάνει καρπερό, ώστε λουλούδια να γεμίζει ο τόπος, το ΄κανε το τόσο νερό, το άσκεφτα χυμένο, βάλτο. Και στο βάλτο τα κουνούπια μένουν"εστία μόλυνσης ο βάλτος.Το αρκουδάκι από την πολλή αγάπη έγινε αιτία να πεθάνει η συντροφιά του. Δεν του ΄χε μάθει κανείς να αγαπά σωστά. Κανείς δεν του ΄χε πει πως τέχνη χρειάζεται η εκδήλωση της αγάπης. Τ΄ αγαπώ το παιδί μου τόσο που ανησυχώ μήπως μπλέξει. Και γι΄ αυτό το σπίτι γίνεται φυλακή"και ποιος ποτέ ονειρεύτηκε να μένει σε φυλακή και ποιος δεν παλεύει να δραπετεύει από κει; Τ΄ αγαπώ τόσο το παιδί μου, ώστε προλαβαίνω κάθε του επιθυμία. Ναι, μα τότε έχουμε ένα παιδί που δεν ποθεί τίποτα και που επιθυμία έχει να έχει ... επιθυμία.Το αγαπώ το παιδί μου τόσο, ώστε του κρύβω τις δυσκολίες της ζωής.Και έτσι το παιδί μας πιστεύει πως το ΜΗ είναι ανύπαρκτο, πως μέλι και γάλα οι δρόμοι, μαλθακεύει, παραιτείται από αγώνες, δεν τρίβεται, δεν ακονίζεται το μαχαίρι και έτσι όταν έλθει σε αντάμωση με τις δυσκολίες τα χάνει. Παραδίδεται χωρίς όρους και ζητά δεκανίκια όπως τα ναρκωτικά, το αλκοόλ κ.λπ.
Μα τη λαθεμένη εκδήλωση αγάπης την έχουμε για το σύντροφό μας. Η πνιγηρή, ασφυκτική υπερπροστατευτικότητα και εκεί προεκτείνεται. Και στα δύο φύλα συμβαίνει κάτι τέτοιο, όχι μόνο στο γυναικείο. Έχετε δει άβουλες γυναίκες; Πίσω τους κρύβεται ένας σούπερ δυναμικός άντρας που τις ... λατρεύει και γι΄ αυτό ή πιο σωστά εξ αιτίας αυτού η προσωπικότητα της γυναίκας δεν ξεδιπλώνεται φυσιολογικά. Δεν μπορεί να οδηγήσει αν ο άντρας της κάθεται πλάϊ της και της τονίζει τα λάθη της ακριβώς γιατί την αγαπά τόσο ώστε νοιάζεται γι΄ αυτήν, μην πάθει κάποιο ατύχημα.Το χειμώνα παίχτηκε μια ταινία με τρομερή επιτυχία στους κινηματογράφους που τόνιζε το θέμα της αγάπης χωρίς διάκριση, της σαρωτικής αγάπης. Οι γονείς τόσο αγαπούσαν το παιδί τους ώστε να θέλουν να ακολουθήσει ένα επάγγελμα και όχι αυτό το επάγγελμα που το αγόρι ήθελε. Από την υπερβολική άτεχνη αγάπη, το αγόρι αυτοκτόνησε. Επειδή αγαπάμε το παιδί μας θέλουμε να του διαλέξουμε εμείς το σύντροφο της ζωής του. Και αργότερα γινόμαστε κακά πεθερικά γιατί το παιδί μας δεν αγαπιέται τόσο όσο του αξίζει από αυτό το σύντροφο, ή αγαπιέται κάπως αλλιώτικα.Η Αγάπη είναι θεϊκό δώρο, λέει η Γραφή, καρπός του Αγίου Πνεύματος. Και εμείς αυτό το δώρο το κάνουμε κατάρα αν δεν μάθουμε την τεχνική του. Γι΄ αυτό επέμενα να το τραγουδώ στα παιδιά μου, παρά τις αντιδράσεις τους. Γι΄ αυτό και το χαμηλοτραγουδούσα σε κείνο το ταλαιπωρημένο ζευγάρι που έχοντας στις καρδιές τους τόση αγάπη, σφίγγονταν μεταξύ τους, παραμόρφωναν από το σφίξιμο την προσωπικότητα του πλαϊνού τους. Και έμεναν μόνοι. Ακριβώς σαν εκείνο το δυστυχισμένο αρκουδάκι!"...
...ιστορία διαχρονική...μελαγχολική ωστόσο...μα πέρα για πέρα αληθινή...ειδικά στην εποχή μας...και με αυτή θα σας ευχηθώ ...καλημέρα και σήμερα...Καλό καλοκαίρι να έχουμε!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου